Eulalie in Italie

Film

2012-02-27T18:06:00.000+01:00

Bloed, zweet en tranen heeft het gekost, maar mijn Comenius-film is er eindelijk!

Laatste dagen

2011-12-12T10:52:00.001+01:00

Terwijl ik deze zeer originele titel letter voor letter op mijn scherm zie verschijnen, dringt het nog eens door: donderdag zijn we al thuis... De laatste dagen bestaan vooral uit alles voor de laatste keer doen: laatste keer Italiaanse les met ex-directeur Angelini, laatste keer naar Lucca, laatste keer lasagne met pesto eten.
Maar er zijn ook eerste keren: de eerste keer serieus opnames maken voor het filmpje bijvoorbeeld, de opdracht die we gekregen hebben vanuit België. We moeten een filmpje van zo'n twintig minuten maken over ons verblijf, met als voertaal Italiaans. Je begrijpt dat dat de eerste maand nog niet zo makkelijk was...

Natuurlijk telt niet enkel dat filmpje, we worden ook geëvalueerd op onze kennis van het Italiaans, krijgen een globale evaluatie (waarrond nog een duistere sfeer hangt) en maken in januari een aantal inhaalexamens. De evaluatie van het Italiaans zit er al op. Vanmorgen hebben we onze punten gekregen en ik heb 'il massimo': 90! Zeer tevreden, en stiekem wel trots dat ik het beter gedaan heb dan de Spanjaarden.

Ze zijn wel een beetje frustrerend, die laatste dagen. Iets plannen kan niet echt meer, iets om naar uit te kijken is er ook niet meer (behalve dan Midnight in Paris, de film waar we woensdagavond naar gaan kijken en het afscheid met pannenkoeken in de Italiaanse les).
Vanochtend vernamen we dat we 10 kg extra kunnen meenemen naar huis, dus beginnen we misschien vandaag al aan onze valiezen. Kwestie van te weten hoeveel pasta we kunnen inslaan!

Donderdagmiddag om 12.35 nemen we het vliegtuig in Pisa (alsjeblieft, sneeuw, wacht tot na ik opgestegen ben!) en we landen rond 14.25 in Charleroi. See you around soon!

Pisa

2011-11-26T15:37:00.039+01:00

Uitstapje met de Spanjaarden, Rachele, Lorenza en Arianna naar Pisa, de stad met twee gezichten: bruisende studentenstad en overspoelde Chinezen-/Japannersstad. Al moet je in november al geluk hebben om die tegen het lijf te lopen buiten de buurt van de toren.

Groot contrast met de laatste keer dat ik hier was (Pasen 2006): zelfs rond de toren was het heel erg kalm. De taal die ik het meest opving was zelfs Italiaans.

Inclusief de foto waar je nu eenmaal niet omheen kunt:

Tijd voor cultuur

2011-11-25T17:54:00.000+01:00

Vorige week lieten Lien en ik ons overhalen om met het vijfde mee te gaan naar het theater in Viareggio. We gingen er naar een stuk van Pirandello kijken (de titel herinner ik mij niet meer en ook Wikipedia geeft geen antwoord, ik vraag het nog eens!). Voor we naar binnen gingen, waren enkele klasgenoten zo vriendelijk om toch eens kort te schetsen waarover het stuk zou gaan: een man pleegt overspel, zijn vrouw ontdekt het en wil hem laten arresteren, maar de eer van de familie houdt haar tegen. Of we het boek gelezen hadden? Euh boek, is dat er dan?
We slikten en werden al moedeloos bij de gedachte aan twee uur luisteren naar archaïsch Italiaans. Even de oogjes laten rusten leek al een aantrekkelijk alternatief, maar de tickets hadden zo veel gekost!
Een blonde dame sprak het publiek, bestaande uit schoolgaande jeugd, kordaat toe voor het begin van het stuk en trok daarbij meteen mijn aandacht. Een heldere, duidelijke stem, een plezier om naar te luisteren!
Er was uiteindelijk slechts een acteur die voor ons minder goed verstaanbaar sprak. Natuurlijk begrepen we niet alles, maar de grote lijnen hadden we toch mee. Mission accomplished!

Verleid door onze goede ervaring in het theater, gingen we zondagavond naar Breaking Dawn, de nieuwe Twilight-episode, in de cinema van Pieve Fosciana.
We waanden ons in de jaren '80, gloriejaren van cinema Astrid (zo heette het toch he, paps?) in Eeklo. Eén zaaltje, met enkele weinig populaire plaatsen (achter een paal zie je nu eenmaal niet zo veel van het scherm), zware donkerrode stoffen gordijnen en dito zetels. Wat een nostalgisch gevoel!
Na Lien haar beknopte -ahum- samenvatting van de vorige films en de broodnodige informatie over dit boek, was ik optimaal voorbereid. Die voorbereiding was zelfs niet nodig geweest: ik begreep alles wat er gezegd werd! Eerlijk, de Italianen zeiden wel dat er driekwartier werd gedaan over één zin, maar ik had het begrepen!
Mission accomplished, part 2!

Time flies

2011-11-12T17:07:00.000+01:00

Meer dan de helft van mijn verblijf is al voorbij. Als je eeuwig jong wil blijven, kom dan zeker niet naar Italië. De tijd loopt hier namelijk dubbel zo snel.
Ondertussen ben ik geconfronteerd met grote verschillen, maar heb ik ook al veel gewoontes overgenomen. Toch zijn er een paar dingen die ik nog steeds raar vind:

Langs de weg vind je amper verkeersborden met de toegelaten snelheid. Toch weet je niet waar eerst kijken: het staat er vol met borden dat er stenen naar beneden kunnen vallen, dat de weg kan afbrokkelen en dat de rivier kan overstromen. Voor het geval dat je dat tweehonderd meter verder vergeten zou zijn, wordt het daar nog eens herhaald.
Het ontbijt, mijn favoriete maaltijd van de dag, valt een beetje magertjes -of ja, magertjes...- uit. Croissants uit een plastiekje, koeken met crème uit een plastiekje, briochebrood uit een plastiek zak, koekjes.
Op het bed vind je in plaats van een donsdeken drie lakens. Het bed opmaken is dan ook geen sinecure.
De kleine huizen. Enkel op het platteland (en dan bedoel ik echt afgelegen gehuchten, Sint-Laureins is een metropool in vergelijking met deze dorpen) vind je alleenstaande huizen. In de grotere dorpen en steden woont zo goed als iedereen in een appartement.
Op school gebeuren bijna alle toetsen mondeling. Je kan je zelfs vrijwillig opgeven om ondervraagd te worden, met als gevolg dat in onze klas nog maar twee jongens punten hebben voor fysica.
Iets eten of drinken in een bar/restaurant is hier betaalbaar tot zelfs goedkoop. Lien en ik gaan dan ook graag een cioccolata calda drinken na de Italiaanse les.

Mijn grootste ergernis van de eerste weken, de gebrekkige kennis van vreemde talen bij de jeugd, is nu zo goed als verdwenen. Het Italiaans begint namelijk aardig te lukken! De namiddaglessen werpen hun vruchten af en ook thuis praten we nu nog enkel Italiaans. En blij dat de Italianen zijn, als ze zien dat je probeert!

Lucca Comics and Games

2011-10-31T15:11:00.002+01:00

Na alle veelbelovende dingen die we gehoord hadden over het Comics-festival, konden we het niet laten om ook eens een kijkje te gaan nemen. Samen met mama en papa begaven Lien en ik ons gisteren richting Lucca.
Even een situatieschets: de parking, speciaal voor het evenement gecreëerd, heeft wat weg van de parking van Werchter. Volk, maar volk!

Onderweg naar de binnenstad kwamen we al enkele speciale types tegen: Biancaneve (Sneeuwwitje), enkele elfjes, Japans geklede dames... Dit festival is dus eerder een soort carnaval, een gelegenheid voor volwassenen om zich eens te verkleden.
Er zijn ook tentoonstellingen van strips, in tenten, maar daar vind je enkel de fanatieke verzamelaars. De meeste mensen blijven in de straten en genieten van de rare creaturen die passeren.

Eucultra: dag 3

2011-10-31T14:57:00.000+01:00

Vrijdag, dag drie van het Comeniusproject, stond gelijk aan: niet uitgeslapen en véél te vroeg opstaan. Je kan je voorstellen hoe we ons voelden toen we op school aankwamen en er geen schot in de zaak kwam. Ik ben niet opgestaan om hier niets te komen doen!
Gelukkig had Zuster Mascher (onze leerkracht religione), met haar twee jaar Engels in een ver verleden ook de ideale persoon om een internationale groep te begeleiden, wel een mooie activiteit voorbereid. We maakten allemaal een collage van een typisch gerecht uit ons land. De Belgen kozen voor pannenkoeken, wat echt het enige bleek te zijn waarvan we het recept zeker wisten. Maar we waren niet de minst originelen, want een groepje Italianen koos voor... pizza!

De rest van onze voormiddag bestond uit wachten. De leerkrachten waren blijkbaar aan het eten en ondertussen, tja, moesten de arme kindjes maar wat rondhangen in de gang. Rond de middag vertrokken we dan toch voor een tochtje door Castelnuovo, onder vakkundige leiding van ex-directeur Angelini. Het middagmaal stond gepland in de eetzaal van de middenschool, maar omdat onze zusjes daar zo vreselijke herinneringen aan hebben, kozen wij voor bar Costanza.

's Avonds namen we afscheid van de 'buitenlanders' in People. People is dé uitgaansplek van Castelnuovo. Het is een disco-pub. Beeld je iets in bij het woord disco-pub en de People ziet er gegarandeerd anders uit. Er is namelijk een bowling, een spelruimte (met voetbaltafel, biljart, dansspel, kermisachtige kansspelen...), een bar met grote zitplaats en een ruimte waar muziek gedraaid wordt.
Op zaterdagavond komt de hele jonge populatie hier samen, maar op vrijdagavond is er geen kat te zien. Buiten enkele opa's die zitten kaarten dan... Het was een bescheiden afscheid dus, laten we het zo noemen.

Het deed raar om nu al afscheid te nemen. Lien en ik hadden zelfs medelijden met hen: drie dagen, wat heb je dan van een land gezien? Blij dat we waren dat wij nog even mogen blijven!

Eucultra: dag 2

2011-10-31T14:39:00.001+01:00

Op donderdag namen we de trein naar Lucca. We brachten er het verplichte bezoek aan de Provincia in het Palazzo Ducale. Een belangrijke meneer -zijn functie ontschiet mij even- verwelkomde ons in het land en in de stad.

De stad zag er wel wat anders uit dan anders, er werden namelijk voorbereidingen getroffen voor het Comics-festival. Naar aanleiding van dit internationaal gekende festival rond strips en games, was er in het Palazzo Ducale een tentoonstelling van allerhande tekenaars en illustrators.

Erg interessant vond ik het niet (nooit fan geweest van strips) en het gebouw zelf trok meer mijn aandacht dan de manga- en fantasytekeningen. Tot ik een bekende naam zag verschijnen: Carll Cneut, een Vlaming, het is niet mogelijk!

subtiele muurschilderingen

Carll Cneut

's Middags kregen we wat vrije tijd (shoppen in Via Filungo natuurlijk) en bezochten we de stad met een Engelstalige gids.

De dag werd afgesloten in het prachtige theater van Castelnuovo, waar elk land een componist voorstelde. België maakte volgens mij een uitstekende keuze met Dirk Brossé. Italië had het, als vanzelfsprekend, over Puccini en Polen over mijn ultieme favoriet Chopin. Van de volgende landen wordt het al wat moeilijk om mij nog veel te herinneren... Het spektakel was namelijk een uur later dan voorzien begonnen (21u30) en na twee uur kon ik mijn ogen echt niet meer openhouden.

Teatro Alfieri

Eucultra: dag 1

2011-10-28T18:59:00.002+02:00

Van woensdag tot vrijdag was er de Eucultra-meeting van Comenius op onze school. Deze meeting had de verschillende culturen en tradities als thema (Europe united through Culture and Traditions). Ook België was vertegenwoordigd, door twee leerlingen en leerkrachten van Ten Doorn. Eindelijk nog eens Nederlands horen! (Toch oppassen ook, iemand die onze taal begrijpt)

Het volledige gezelschap -Litouwen, Bulgarië, Turkije, België, Spanje, Italië, Polen en Roemenië- werd om negen uur 's ochtends verwacht in de bibliotheek van de school. De directeur gaf de obligate welkomsttoespraak en we startten de dag met enkele momenten stilte, uit medeleven met de slachtoffers van de ramp in Turkije.

Nadien oefenden we allen samen, onder enthousiaste begeleiding van Luc Wauters en Paul Verstraete, het Eucultra-lied. Luc heeft dit lied geschreven en elk land maakte een strofe in de eigen landstaal. Ik begeleidde op piano (wist ik van de dag ervoor, het was met andere woorden geen spectaculaire begeleiding).
De zang begon nogal voorzichtig, maar Paul zweepte iedereen op zodat er toch wat volume uitkwam. Plezier dat ze hadden! Alleen jammer dat de melodie in ieders hoofd bleef zitten, met als gevolg dat je de hele dag het Eucultra-lied hoorde neuriën, fluiten of zingen...

Om elf uur was het tijd voor een voorstelling van alle landen in de hal. Ieder land had ook iets voorbereid over zijn nationale gerechten. Trots dat we waren toen België er verfrissend uitkwam met een dynamisch en humoristisch filmpje, in plaats van de eeuwige powerpoints! Vaderlandsliefde ontdekken in Italië (en in deze prachtige tijden voor België dan nog), wie had dat gedacht!

Tijd voor lunch. Op het programma stond er dat we het middagmaal zouden nuttigen in de eetzaal van de school. Klein probleem: die is er niet!
Het werd dan maar een walking lunch in de gang. Inventief zijn ze zeker, die Italianen. Ieder land had enkele typische gerechtjes mee, smullen dus van een internationaal maal! Al moet wel gezegd worden dat de Italiaanse tafel het meest in de smaak viel.

In de namiddag bezochten we twee dorpen in de bergen: Castiglione en San Pellegrino. Met een bus in de bergen, ik koos uit voorzorg maar al een plaats vooraan.
Castiglione is een klein dorpje, waar niets valt te beleven. Toch is het mooi om te zien, met zijn Romaanse kerkjes, fort en omwalling. We maakten een kleine wandeling per taalgroep (Italiaans of Engels, en de Belgen moesten verplicht bij de Italiaanse groep. Lien en ik begrepen het, maar voor de twee jongens die maar drie dagen bleven was dit toch echt onverstaanbaar).

Op naar San Pellegrino! Dit dorp is zo mogelijk nog doodser en er valt nog minder te beleven. Het einde van de wereld noemden we het. Dat was het ook echt, aangezien het de top van een berg is en de weg er op een gegeven moment gewoon eindigt. Bij zonsondergang werden we echter wel overdonderd door een prachtig uitzicht. Fenomenaal, waar je ook kijkt, er is alleen natuur te zien.

Lien geniet van het laatste zonnetje

Ja, een muts, op zo'n bergtop is het ferm koud

De Italiaanse en Turkse leerkrachten

Na een spannende afdaling in het donker arriveerden we in het restaurant 'Casone'. We aten er een menu met typische gerechten van de streek. Als hapje een soort van gefrituurd deeg, daarna polenta (voor mij met funghi), gevolgd door pasta (papardelle en ravioli) en als afsluiter een dessert op basis van kastanje, hét product van de streek.
We praatten nog even bij het haardvuur, waarop kastanjes gepoft werden. Ik zag een groot aantal kastanjes in krantenpapier in handtassen verdwijnen, foei leerkrachten!

Quando la pania mette il cappello...

2011-10-27T19:52:00.002+02:00

Quando la pania mette il cappello, oh Garfagnino prendi l'ombrello!
Dinsdag viel de hemel op ons neer: een hele dag stortregen, met 's nachts onweersbuien waarvan de ramen trilden en het huis kraakte. Wijze raad dan ook van ex-directeur Angelini: wanneer de bergen een wolkenhoedje dragen, neem een paraplu mee!

Lien en ik begaven ons noodgedwongen even buitenshuis: we moesten naar de Italiaanse les. Het water stroomde door de stad. We waadden ons een weg naar de school en arriveerden, ondanks onze paraplu, met natte broeken.
Hier in Castelnuovo is zo'n weer erg gevaarlijk. We hebben hier namelijk een rivier, de Serchio, die dan kan overstromen. Als waarschuwing is er een sirene te horen door de stad.
Buiten de gemoedelijke ongemakken (ik ben niet zo happig op onweer), zijn er ook praktische nadelen: de televisieverbinding viel weg, de stroom viel uit toen Lorenza haar haar wou drogen...

Gelukkig bleef het hierbij, elders in Toscane en Ligurië was het veel erger gesteld: Vijf mensen vermist na noodweer in Italië

Corso d'italiano per stranieri

2011-10-21T21:13:00.001+02:00

De laatste dagen gaan zo snel dat het lijkt alsof maandag nog gisteren was. Mijn Italiaans leven heeft die snelheid vooral te danken aan de extra lessen Italiaans die we nu volgen. Elke namiddag gaan we twee uur (vandaag zelfs vier uur) lang onze nieuwe taal oefenen in het CTP hier in Castelnuovo.

Dit is een centrum voor volwassenenonderwijs dat specifieke cursussen Italiaans voor anderstaligen aanbiedt. Wat een bonte verzameling!

Onze eerste groep is er een met een Chinese dame (veertig jaar oud maar ziet er nog geen dertig uit), een Zweeds koppel, een Engelse vrouw (nu even met haar zoon, die hier op vakantie is), een Spaans omaatje, een Ghanese man en een Nigeriaanse vrouw. Dit alles onder vakkundige leiding van leerkracht Gabriela (met Duitse roots).

Allereerst de Zweden. De vrouw heeft een eigen bedrijf hier in Italië, ze verkoopt typisch Zweedse producten. Of daar eigenlijk wel vraag naar is, blijft voorlopig nog een raadsel. Over wat haar man Olle doet bestaat ook nog twijfel: hijzelf zegt dat hij met pensioen is (makkelijker uit te leggen in het Italiaans), maar volgens zijn vrouw helpt hij haar in het bedrijf.

Ling Fen, de Chinese vrouw, woont al zes jaar in Castelnuovo. Ze heeft hier een kledingzaak en slaagt er blijkbaar al zes jaar in om haar kleren te verkopen zonder kennis van het Italiaans.

Ook Francesca, de Spaanse oma, trekt zich uit de slag. Het motto van de Spanjaarden in Italië is namelijk: spreek je eigen taal met een ietwat ander accent. Je hoort ze veel praten tijdens de les, maar iets Italiaans komt er eigenlijk niet uit.

Dan is er nog Maureen uit Manchester. Zij werd naar Italië gelokt door het beeld van 'la dolce vita' en verbouwt hier nu een huis.

En tenslotte het Afrikaanse koppel: Aziz en Patricia. Lien, die vorig jaar in Kameroen haar hart aan Afrika verloor, was meteen gecharmeerd door hun zoontje Mozes. Drie maand oud (al valt dat te betwijfelen), schattig kirrend en grote ogen trekkend, hoe kan het ook anders! Papa Aziz en mama Patricia zijn helaas een andere zaak. Patricia begrijpt af en toe nog iets van de les, maar Aziz moet hier zelfs leren schrijven. Ik weet niet hoe veel ik moet geloven van zijn perfecte kennis van vijf talen... Ook vertelde Aziz openlijk dat hij voorstander is van polygamie en keek hij daarbij overduidelijk naar Lien. Maar wees gerust, Ivan en Christa, ik zorg dat ze veilig naar huis komt!

Dit allegaartje leert Gabriela met eindeloos veel geduld de basis van de Italiaanse taal aan. Moedig!

Vanmiddag hadden we nog een andere les, conversazione. Deze studenten hebben al enkele jaren ervaring en focussen nu meer op het praten dan op de grammatica.

Toen we het lokaaltje binnenkwamen, waren Lien en ik er zeker van dat we ons vergist hadden. Dit was zeker en vast de brei- of haakclub! Vier omaatjes keken ons vol verwachting aan en vroegen waar we vandaan kwamen. 'Dal Belgio, si!' Bleek dit dus wel degelijk onze conversatieles te zijn.

Ons gezelschap bestond uit: een Duitse oma, een Schotse, een Engelse ("The Bouquet-residence, the lady of the house speaking") en een Nieuw-Zeelandse. Iedereen stelde zich voor en tegen de raad van leerkracht Piera in, deelden alle dames vol trots hun leeftijd mee. Ik viel bijna van mijn stoel. Zestig, zeventig, bijna tachtig, volgend jaar vijftig jaar getrouwd... Wat een moed om op zo'n leeftijd nog een nieuwe taal te leren!

De reden waarom ze Italiaans leren was voor drie van hen dezelfde: getrouwd met een Italiaanse man, na hun pensioen hier komen wonen en nu eindelijk ook wel eens willen praten in de landstaal.

De vrouw uit Nieuw-Zeeland, vroeger lerares wetenschappen, is jaren geleden verliefd geworden op Italië. Ze is hier ondertussen al zes keer voor een langere periode (meer dan 3 maanden) geweest en bleef ook na de dood van haar man alleen verder reizen. Ondertussen heeft ze ongeveer elke Italiaanse stad die zijn naam waardig is, gezien. Dit was haar laatste dag hier, morgen trekt ze voor een week naar Umbrië en daarna vliegt ze weer naar Nieuw-Zeeland.

Alle aandacht ging dan ook naar haar deze les. Ze kreeg de opdracht om te praten over haar land en dat deed ze vol overtuiging, zoals het een echte leerkracht betaamt: met de kaart in de buurt en de pen in de aanslag. We leerden dat Italië en Nieuw-Zeeland als het ware gespiegeld zijn: ze hebben een tegengestelde breedteligging (45°N en 45°S) en hebben met wat verbeelding dezelfde vorm, maar dan gespiegeld.

Als afscheid had ze pikelets gemaakt, een typische Nieuw-Zeelandse lekkernij, waar ook wij van mochten smullen. En blij dat ze waren toen de meisjes zeiden dat het smaakte!

Pikelets

Ze zagen 'de jeugd' graag volgende week terug en ik ook kijk al uit naar de volgende les!

Compiti!

2011-10-19T17:42:00.000+02:00

Deze week werd het serieus op school: de eerste Italiaanse toetsen waren een feit. Gisteren had ik een test van Engels, over de poëzie van William Blake. Australische Daniela verheft haar werk graag tot een iets hoger niveau en dat heb ik geweten! Er werd in de klas bijna gevochten over wie naast mij mocht zitten. Toen ik de vraag "Hai studiato?" positief beantwoordde, werd Andrea, de gelukkige waar ik naast beland was, helemaal euforisch. Ik ben er echter niet zo zeker van dat hij veel aan mijn naburigheid heeft gehad. Van dit niveau Engels kunnen we op Ten Doorn heel wat leren! We kregen twee nieuwe gedichten van Blake voorgeschoteld: Nurse's Song, de versie uit Songs of Innocence en die uit Songs of Experience.

When the voices of children are heard on the green

And whisp'rings are in the dale

The days of my youth rise fresh in my mind

My face turns green and pale

Then come home, my children, the sun is gone down

And the dews of night arise;

Your spring and your day are wasted in play

And your winter and night in disguise.

(William Blake, Songs of Experience)

Deze gedichten moesten we uitgebreid bespreken qua stijl en inhoud (nog niet zo simpel want ze bevatten een heleboel metaforen) en plaatsen in de context van de Industriële Revolutie. Na twee uur had ik toch zo'n vier A4'tjes volgepend.

Vandaag hadden we dan weer toets van wiskunde, in het derde jaar. Waarover het ging gaan, wisten Lien en ik niet precies, maar het zou wel iets zijn met vergelijkingen en ongelijkheden, aangezien ze daar al het hele jaar mee bezig zijn. We lieten ons graag verrassen.

Spadafora had een lijvige toets voorbereid: 7 oefeningen. Lien keek mij met een vragende (meer smekende) blik aan toen ze iedereen zijn papier zag plooien. Ik was al een ingewijde: de meeste leerlingen gebruiken 'protocolpapier', dubbele A4-bladen, die ze dan nog eens in de lengte plooien zodat je een lange, smalle strook bekomt. Op de voorkant schrijf je je naam, je vouwt alles open om te schrijven en vouwt alles weer dicht om in te dienen. De leerkracht houdt alle toetsen samen met een elastiekje. Handig!

De toets zelf bevatte geen aartsmoeilijke wiskundige kwesties. Bovendien had ik de tijd om met mijn (grafisch) rekentoestel de meeste oplossingen nog eens te controleren. Als ze van het bestaan van zo'n ding afwisten, mocht ik het waarschijnlijk wel niet gebruiken :)

On-arrival training in Roma

2011-10-15T17:32:00.003+02:00

Ciao, hi, salut en hei! Gisteren en eergisteren oefenden we onze talen in Rome, op de on-arrival training van Comenius Life Long Learning Programme.

Donderdag vertrokken we al vroeg in het station van Castelnuovo. Lien had het vandaag wel zéér moeilijk om uit haar bed te komen (zes uur klinkt ook wel echt gruwelijk vroeg) en iets te laat zette papa ons af aan het station. Alhoewel, iets te laat, zelfs de leerkracht was er nog niet!

Het plan was om de trein te nemen naar Lucca en langs Pisa naar Rome te sporen. Jammer genoeg zaten we in Lucca al vast. Om een of andere bizarre reden waren er geen treinen meer naar Pisa. Ander plan dan maar.

Daniela zette koers naar het loket om de snelste reisweg te weten te komen en de tickets te wisselen. Na een twintig minuten begonnen wij (en de rij mensen achter haar die steeds maar langer werd) ons toch af te vragen hoe ze nu zo lang kon praten over een simpele treinreis. Ach Daniela, in voor een praatje met iedereen!

We dronken nog snel een koffietje voor we onze reis, nu via Firenze naar Rome, hervatten. Lien en ik gingen voor een 'hot chocolate', Daniela bestelde voor ons. Daar laten we ons ook geen tweede keer aan vangen! Cioccolato caldo is dus gesmolten chocolade, zonder melk, waar je lepeltje met gemak in blijft rechtstaan. Con latte, per favore!

In Firenze namen we de Eurostar naar Rome, wat een luxe! Ontspannen en van het uitzicht genieten: de trein is altijd een beetje reizen! Onderweg praatten we met mentor Daniela (in het Engels, zij is van Australië) over het schoolsysteem in Italië en België.

Na zes uur arriveerden we in Rome. Te voet, met een Google Maps-plannetje in de aanslag, gingen we naar de school waar de meeting doorging. We kwamen er binnen tijdens het middagmaal. Snel dropten we onze valiesjes en schoven mee aan voor een walking lunch, met verschillende soorten pasta. Tijdens het eten ontmoetten we Silke en Maxim, de andere twee Belgische studenten in Italië (Bari). Ook zij stellen het goed, wat leuk was om te horen.

Na het eten werden we in kleinere groepen onderverdeeld, naargelang de taal die we het best beheersen. Lien en ik kwamen terecht in een Engelstalige groep, met zes Noren, twee mensen uit Tsjechië en drie Walen. We moesten onszelf voorstellen en kort vertellen wat onze ervaringen waren tot nu toe. De begeleidsters schrokken echter toen ze hoorden dat we hier allemaal al een maand waren. Alle sessies waren gebaseerd op verwachtingen en moeilijkheden die we al ondervonden hebben. Dit kwam toch iets te laat...

We waren dus erg blij toen we na de koffiepauze tijd krgen om de stad te verkennen. Helaas dachten onze leerkrachten dat dit een georganiseerde rondleiding zou zijn en bleken we gewoon ons plan te moeten trekken. Dat deden we dan maar, samen met de studenten uit Bari. De Belgen en de Spanjaarden op stap, onder leiding van drie Italiaanse vrouwen, gevaarlijk!

Op de organisatie viel heel wat aan te merken. We moesten namelijk onze bagage meenemen op onze tocht door Rome, omdat we pas 's avonds naar het hotel gingen. Gezellig met de trolley over de kasseien, de blaren op mijn hand herinneren mij eraan.

Toch lieten we ons niet ontmoedigen en stapten we dapper naar de Fontana di Trevi. Wat een overrompeling!

Silke nam, zoals het echte toeristen betaamt, een foto van mij en Lien voor de fontein. Een vrouw sprak haar aan: "If they are yours, they are beautiful". Een hysterische lachbui van ons allemaal was het gevolg.

We gingen verder naar de Spaanse Trappen op het Piazza di Spagna. De leerkrachten besloten beneden te blijven met de valiezen en gaven ons vijf minuten om enkele foto's te nemen. De rozenverkopers en andere onnozelaars van ons afslaand, gingen wij met z'n drieën gezwind de trappen op.

Boven werden we getrakteerd op een prachtig panorama bij ondergaande zon. Het deed ons denken aan Montmartre tijdens onze Parijsreis in het vierde jaar.

Volgende halte: het Colosseum. Zwetend en bevangen door de zuurstofarme lucht gaven we maar niet op. We hobbelden met onze trolleys van het ene trottoir naar het andere. Plotseling kwamen we in een opvallend rustige wijk met wel heel veel politie. Toen we de wijk wilden verlaten, was de weg afgesloten door enkele combi's. "Naar het Colosseum? Niet langs hier, mevrouw." De agenten met schilden en kniebeschermers (?) gaven ons een ietwat eng gevoel.

Het werd mij pas duidelijk toen ik een jongen en een meisje met een glas drank zag gaan neerzitten in het midden van de straat en 'salute' hoorde roepen naar de agenten. De leerkracht uit Bari gaf wat uitleg: dit waren de Italiaanse Indignados, betogend tegen het huidige economische klimaat.
Hebben we dan ook weer eens meegemaakt!

Uiteindelijk raakten we uit de wijk en aan het Colosseum. Het is te zeggen, eraan... De leerkrachten bleven weer op een veilige afstand bij de valiezen en lieten ons begaan. We hoorden enkel nog "Be careful when you cross".
Van boven hadden we de gevaarlijke weg nog niet gezien. Lien en ik hadden al bijna vrede genomen met een Colosseum vanop afstand, maar Silke hield als een volleerde Italiaanse wat auto's tegen. Lopen maar!
Het had iets, zo verlicht in het donker, maar eerlijk gezegd sprak het mij niet echt aan. Het is die autostrade ervoor die afbreuk doet aan het gevoel van de oudheid!

De leerkrachten wilden per se een groepsfoto en lieten ons poseren op een heuveltje met het gezicht naar het Colosseum. Tot de attente Spaanse Christian hen erop wees dat we misschien beter het Colosseum als achtergrond konden nemen...

Ondertussen werd het tijd om te gaan eten. Er was voor alle studenten een plaatsje gereserveerd in een restaurant niet ver van de Basiliek van Santa Maria Maggiore. Als een van de laatsten (het begint een gewoonte te worden) kwamen we er aan.

Als hapje waren er toastjes met tomaat en iets bizars dat leek op paté en volgens Silke pesto was, maar blijkbaar smaakte naar confituur. Er volgde lasagna con ragù. Ik legde aan de serveerster uit dat ik geen vlees at en kreeg een gigantisch bord risotto met parmigiano. Nadien nog aardappelen in de oven met vier lappen vlees. Hier vroeg een Frans moslimmeisje aan de serveerster welk vlees het was. Natuurlijk wist zij met het antwoord van de Italiaanse nog niet veel meer. Een ober bracht duidelijkheid met een 'moehoeeeee'.

Vele borden werden al bijna onaangeraakt afgeruimd en er volgde nog een dessert. We hebben zeker genoeg gegeten!

Langzaamaan vertrok iedereen naar zijn hotel. Wij bleven echter achter zonder leerkracht. Hely, een van de Spaanse meisjes van onze school, had namelijk haar vinger gesneden aan een colablikje en was met onze mentor naar het ziekenhuis.

De mentor uit Bari ontfermde zich over ons en wou ons meenemen naar haar hotel tot Daniela ons kon komen ophalen. Dat vond ik echter niet zo een goed plan: het was ondertussen al elf uur, wie weet hoe lang dat daar zou duren in het ziekenhuis, en dan hadden we ons hotel nog niet eens gevonden!

Ik had het adres van het hotel bij en Silke bezorgde me een plannetje. We hadden al snel uitgemaakt waar we naartoe moesten, maar de mentor vroeg het toch liever nog eens (bizarre redenering, de kaart kan toch niet fout zijn?). En inderdaad, in de Via Palermo dook Hotel Vergilio voor ons op. Uitgeput checkten we in.

Het hotelletje was schattig, maar de kamers toch al vrij oud en wat groezelig. Maar wat maakt dat uit als je zo moe bent. We namen een snelle douche en vielen als een blok in slaap.

Om kwart na zeven 's ochtends wachtte ons echter een minder mooie verrassing: keiharde bedden, rugpijn, stijf! En dat hoofd! Auw! De twee nachten zonder veel slaap eisten zijn tol. We sleepten ons naar het ontbijt.

The morning after

Deze dag waren er zowel in de voormiddag als in de namiddag sessies voorzien op de school. We werden toegesproken door twee studenten die deelnamen aan het pilootproject en kregen nog wat info over praktische zaken als de verzekering. Om tien uur was er een koffiepauze met verschillende soorten cake en haalden Lien en ik ons beste Frans boven om wat met de Walen te praten. Hun eerste vraag was: "Contre la séparation?".

In de namiddag leerden we de studenten van onze groep eindelijk wat beter kennen. We kregen een opdracht in groepjes. Al snel ging het niet meer over de opdracht, maar praatten we honderduit over onze ervaringen. Het werd zo gezellig dat ik het ongelooflijk jammer vond om om drie uur afscheid te nemen (wij moesten vroeger vertrekken dan de rest omdat we nog een lange treinreis voor de boeg hadden). We hadden niet eens tijd om nog familienamen uit te wisselen...

Deze training kwam naar mijn gevoel iets te laat, maar het was leuk om jonge mensen met dezelfde ingesteldheid en hetzelfde doel als jezelf te zien. Nu zijn we nog dicht bij elkaar, in hetzelfde land, maar binnen twee maanden trekken we weer allemaal naar onze thuishavens, in alle uithoeken van Europa.

Domani Roma!

2011-10-12T17:41:00.001+02:00

Morgen gaan we naar Rome! Samen met de Spanjaarden en mentor Daniela maken we een heuse treinreis om de andere uitwisselingsstudenten te ontmoeten die momenteel in Italië verblijven. Mi piace!

Ondertussen is ook het een en het ander op zijn pootjes terecht gekomen: in de bibliotheek op school (onze studieruimte) staat er plots een keyboard, wat betekent dat ik elke dag kan spelen. Mijn gebeden zijn verhoord!

Vandaag was echter te mooi om waar te zijn: Lien had haar viool mee naar school en we waren van plan wat samen te spelen (Coldplay, Adele...). De muziekleerkracht was meteen gecharmeerd en zag ons eind deze maand al een optreden geven in het teatro. Tot er iets mis bleek te zijn met een van Lien haar stemschroeven... De la-snaar wou maar niet verder dan een sol kruis. Plannen voor een optreden mogen we nu wel even opbergen (op Italiaans tempo is de viool volgende maand misschien in orde).

Om op een echte piano te spelen, mag ik naar de middenschool. 'Heel binnenkort' gaan ze een uurrooster geven. In dezelfde middenschool kunnen Lien en ik waarschijnlijk 's avonds Italiaanse lessen voor volwassenen gaan volgen. Alles om ons Italiaans te verbeteren!

I nonni in Regnano

2011-10-11T18:55:00.002+02:00

Naar Italiaanse traditie bezoekt ook mijn gezin op zondag familie. Deze week was het de beurt aan de oma en opa (ouders van Lucca) in Regnano.

Het was weer 'niet ver', een 45 minuutjes rijden. Ik hoopte dat ik ondertussen de bergwegen al gewoon zou zijn, maar neen. Voor mij is het nog steeds focussen op de weg, vooral de op de weg waar we naartoé moeten, en weinig genieten van het prachtige uitzicht.

Als je dacht dat Sint-Laureins een boerendorp was, denk dan maar eens opnieuw. Regnano overtreft alles. Er is maar liefst één kruidenier en de laatste bar is onlangs verdwenen.
Voor het huis van oma en opa is dit echter een droomlocatie. De oprijlaan brengt je naar een klein paradijs. I nonni wonen in een klein boerderijtje. Ze hebben een grote moestuin waar ze de groenten telen die wij elke dag eten, een stukje land en wat dieren.

Binnenkoertje met links een kleine hooizolder, stal voor de dieren
en bergruimte. Rechts is er nog een garage voor de tractor en een
houtoven waarin oma haar befaamde broden en focaccia maakt.

de oven

moestuin, feels like home!

Bella is niet meer. Gisteren is ze geslacht.

enkele van de honderden konijntjes

Binnen zagen we meteen oma aan het werk: laverend tussen oven, kookvuur, koelkast en tegelijk vol aandacht voor de Belgische meisjes. 'Bella! Carina!' waren weer de meest gehoorde woorden van de dag. In een sneltempo toverde la nonna een heerlijk middagmaal op tafel.

oma, druk in de weer

Pasta verde con pomodori (con ragù voor de vleeseters)
Een omelet met kaas voor mij / kotelet en een zelfgemaakte soort van cordon bleu
Patate arroste, in de oven dus, met rozemarijn
Een soort tempura van funghi (die opa de dag voordien was gaan plukken in de bergen. Het plukken van paddenstoelen is hier heel gewoon. Er groeit blijkbaar een overvloed, al heb ik er zelf nog geen gezien, buiten op mijn bord dan. Opa kwam die dag terug met een vangst van 4 kg.)
Frutta, van eigen kweek natuurlijk: appels, peren, druiven, perziken
Overheerlijke perzikcake. Ik moest mij inhouden om geen tweede stuk te nemen.

Na dit copieuze maal trokken Lien en ik er met papa op uit. We bezochten een berg in de buurt, van waarop je mooie uitzichten hebt over de streek. Bij helder weer kan je (volgens papa) zelfs de zee zien. Papa en ik waren ervan overtuigd dat we ze gezien hadden, maar daar is op de foto's verbazend weinig van terug te vinden.
In de zomer wordt er veel gepicknickt (ook al hangt er een bord 'proprietà privata'), maar vandaag was het er héél erg rustig. Niet verwonderlijk, want het was ijs-, maar dan ook ijskoud. De ijzige wind deed Lien en mij, nochtans deftig gekleed, rillen van de kou. Ook voor papa, die zijn jasje vergeten was, was de pret er snel af. Maar het uitzicht was natuurlijk wel mooi...

Terug in Regnano keken Lien en ik onder het eten van vers gepofte kastanjes (verslavend!) met oma en opa naar 'Domenica Cinque', een typische Italiaanse talkshow. Veel make-up, veel tranen, veel onmogelijk hoge hakken en liefst nog wat roddels rond het privéleven van maffiosi. Opa bracht ons vakkundig op de hoogte van de onmisbare achtergronden. Wonder bij wonder konden we hem vrij goed verstaan. Als je iets wilt duidelijk maken lukt dat dus echt altijd!

We vertrokken naar huis met een voorraad groenten, een paar broden en de belofte om nog eens terug te keren. Onderweg nog enkele landschapsfotootjes:

Weetje van de dag: Lien en ik verrasten het hele gezelschap omdat we een zin in opa's dialect begrepen. 'Perseinen' is een universele term!

Il mio compleanno

2011-10-07T16:43:00.030+02:00

Dinsdag, 4 oktober, werd ik gewekt door een 'proficiat!' van Lien. Diciassette, zeventien, joepie! Aan de ontbijttafel werd ik verwelkomd door een slinger met 'happy b-day' die Lorenza en Rachele gemaakt hadden.
Ook een paar van mijn klasgenoten waren op de hoogte. Bedankt, Facebook! Zelfs Spadafora, leerkracht wiskunde en fysica, wist het nog.

's Avonds mocht ik kiezen wat we aten. Het werd lasagne met pesto (echt heerlijk) en daarna groenten in de oven, met een stukje kaas. Volledig voldaan hoorde ik mama precies in de buffetkast in de living rommelen. Toch nog een dessertje?
Voor ik het goed en wel besefte ging het licht uit, werd er een taart aangevoerd en zongen ze mij in koor een Italiaanse gelukkige verjaardag toe. De traantjes waren er al snel...

Lien en de meisjes hadden in I Gigli stiekem een cadeautje gekocht. Ik kreeg oorbellen en een ketting.

Bedankt voor alle gelukwensen en kaartjes!

Zomerse zondag in Parco dell' Orecchiella

2011-10-03T18:14:00.003+02:00

Zondag staat hier voor de Belgen gelijk aan: de enige dag waarop we kunnen uitslapen! Tegen tien uur werden we wakker van de bedrijvigheid in de keuken. Voor de Italianen staat zondag namelijk gelijk aan: koken!

Na een ontbijtje, een douche (die eindelijk in orde is, welkom hotelbadkamer!) en even heerlijk buiten lezen in de zon, was het al tijd voor het middagmaal. Voor mij een papillot met zalm, rozemarijn en olijfolie. Wat deed mij dat aan thuis denken! Mama maakte het Belgische gevoel compleet met een eigen versie van frietjes in de oven. Het heeft gesmaakt!

Het middagmaal wordt steevast gevolgd door de woorden: "dolce, gelato, biscotti?" en dan tegen mij: "frutta?". Voor een keer liet ik mij verleiden tot een ijsje, wat geen goede keuze bleek. Mama was voor een limited edition gegaan, en zoals de Groosmannekes weten is dat meestal niet zo een goed idee. Volgende keer toch maar gewoon chocolade of vanille.

In de namiddag moesten de meisjes studeren voor Latijn en Italiaans (La Divina Commedia, oh dio!). Wij trokken er dan maar alleen op uit met mama en papa. Omdat het weer zo mooi was, kozen we voor Parco dell' Orecchiella, een natuurreservaat zo'n twintig kilometer van hier.

Je kan verschillende parcours volgen doorheen het reservaat. Wij kozen de korte route, om de beren en caprioli (ook een soort herten zeker?) te zien. De bewegwijzerde paden zijn echt heel mooi. Enkel de grote wegen zijn verhard, meestal stijg en daal je tussen de bomen, door het bos.

verplichte foto

Het park is werkelijk een oase van rust, zo stil hadden we het al even niet meer gehoord. Het is dan ook voor veel mensen tijdens de zomer dé plaats om op zondag even uit te rusten. Omdat de vakantie nu voorbij is (en de grote warmte ook) was het echter niet meer overdreven druk.

un cervo, oftewel een hert

Een van de zeven beren die van de zoo overgebracht zijn naar het park en hier
'vrijer' leven. Nog steeds in een afgesloten omgeving hoor, daar niet van :)

natuurfotografie :)

Op de terugweg stopten we nog even in het restaurant van Andreaa's ouders (het gastgezin van een Spaans meisje) om een Estathé te drinken, maar Andreaa was er jammer genoeg niet.
Luca en ik maakten nog een tweede stop voor een paar foto's van het uitzicht op il Pania di Corfino en de Alpi Apuane. Lien en Stefania hadden genoeg van de fotografen en bleven in de auto zitten. Herkenbare situaties...

Pania di Corfino

Ik zou dit park zeker nog eens willen bezoeken, al is het maar voor een picnic of om de vogels te spotten die zogezegd aanwezig zouden zijn (adelaars, valken, uilen ...). Misschien zelfs de bewegwijzerde tweedaagse met overnachting in een berghut? Al zal ik daar wel stevigere schoenen voor nodig hebben :)

Shoppen in I Gigli

2011-10-02T12:42:00.002+02:00

Gisteren was het tijd voor ons eerste echte winkelmoment! Samen met papa Luca gingen we naar het shoppingcenter I Gigli in Prato, nabij Firenze.
In de auto ging het gesprek over de boomkwekerijen langs de weg en over de buitentemperatuur. Als je zo tussen de bergen rijdt, springt die namelijk van het ene moment op het andere van 22 graden ('veel kouder dan gisteren!') naar 31 ('oh toch nog warm!'). Volgens opa blijft het weer in oktober nog even goed, joepie!

Na anderhalf uur rijden langs de weg die we ondertussen al kunnen dromen en een stukje autostrade, keken Lien en ik onze ogen uit. Als je al dacht dat de parking van de Ikea druk kon zijn... Wij mochten uitstappen en papa ging een parkeerplaats zoeken.
Qua winkels vond ik het wat teleurstellend: Zara en H&M waren zowat de grootste trekpleisters. Gelukkig was er ook een Fnac, waar Lien en ik allebei een Engels boek kochten (3,60 euro voor Wuthering Heights, niemand wil dat hier toch lezen). Daarnaast kocht ik ook twee collants bij Calzedonia -ik was iets te zuinig geweest bij het inpakken: mijn paar zwarte dat ik meeheb vertoont al gaten- en een topje bij H&M.

Ondertussen was het negen uur geworden, tijd voor een hapje dus. Jammer genoeg was papa onvindbaar en niet te contacteren. Apple-store, Fnac, elektronicawinkels... Die wist wel waarom hij mee ging!
Na het eten waren we van plan naar de cinema te gaan, maar zelfs in de Uci Cinema met zestien zalen speelde er geen enkele film in originele versie of met Engelse ondertitels. Huiswaarts dan maar...

Avondje uit

2011-09-25T13:36:00.003+02:00

Gisterenavond gingen we pizza eten in Il Pozzo met Lorenza, Rachele en vriendinnen Martina en Barbara. De meisjes namen alle tijd om zich mooi te maken en een gepaste outfit uit te zoeken. Lien en ik konden natuurlijk niet onderdoen en dosten ons ook piekfijn uit.

Bij het aankomen in het restaurant beseften Lien en ik al meteen dat we niet goed voorbereid waren. We zaten namelijk buiten (18 graden begint echt al koud aan te voelen!), onder een soort afdak met een zeil. Het werd ons snel duidelijk dat we daar geplaatst werden omdat we jongeren waren. Binnen zat het 'serieuze' cliënteel en buiten waren twee verjaardagsfeesten aan de gang.

De meisjes twijfelden even over de naam waarop ze gereserveerd hadden. Ze vinden namelijk dat ze allemaal een belachelijke naam hebben en gebruiken die liever niet (Bizzarri: bizar, Farina: bloem, Malatesta: slecht hoofd). Het was Malatesta geworden :)

We gingen naar dit restaurant omdat de pizza's hier, in tegenstelling tot in het restaurant Ponte in Castelnuovo, vers gemaakt worden. Bovendien is het niet duur, 5 euro voor een grote pizza die ik maar voor drie kwart opkreeg. Lien, Lorenza en Rachele namen Pizza Margherita, ik Contadina (met mozzarella, tomaat en rucola). Martina ging voor een met mozzarella en prosciutto en Barbara koos een focaccia met mozzarella, wat hier wel degelijk bestaat uit twee pizzabodems met een vulling tussen!

De meisjes hadden niet gelogen: de pizza was werkelijk heel lekker en vers. Vooral de bodems smaken mij hier zoveel meer dan die uit België: dun en krokant!

beraadslaging in de keuken

Mama is gisteren bij haar ouders langs geweest en kwam thuis met een voedselvoorraad waarmee je een oorlog kunt overleven. Een gigantische schaal gepofte kastanjes (waar Lien verzot op is), zelfgemaakte broden (oma maakt er 17 per week), focaccia (mmmmm), funghi...

Gisterenmiddag at ik al wat funghi die de buurman had gebracht, speciaal voor de Belgische meisjes. En ik moet zeggen, die smaken toch beter dan onze champignons!

Momenteel is mama aan het koken: ze maakt soep en lasagne met pesto. Dat belooft weer voor vandaag!

Een vrijdag op school

2011-09-23T11:44:00.001+02:00

Momenteel zit ik in het schoolbibliotheekje, voor mijn twee uur studio individuale van vandaag. Vanmorgen hadden we een uur educazione fisica en een uur storia (dat filosofia bleek te zijn). Straks is er nog disegno (technisch tekenen) en dan mogen we naar huis.

Omdat we gisteren onze sportkledij waren vergeten, hadden Lien en ik vandaag een mooi outfitje bij. Niet nodig gehad. We hadden slechts een uurtje les en de leerkracht vond het niet nodig om naar de sporthal te gaan. 50 meter is wel ver natuurlijk. Als vervanging werden we getrakteerd op een uitleg over outdoorsporten. Ik begreep dat het ging over orientatieloop, free climbing en nordic walking. Van dat laatste deed de leerkracht een demonstratie waarvan ik, met mijn uitgebreide kennis van nordic walking, meteen zag dat ze fout was. Gestrekte armen he, mams!
Erg aandachtig was de klas niet, want bijna iedereen was bezig met zijn projectie van een piramide voor disegno (waar Lien en ik gisteren thuis echt mee gezwoegd hebben). Dat was voor onze sportleraar geen probleem.

Storia en filosofia worden door dezelfde leerkracht gegeven en die mag kiezen wanneer hij welk vak geeft. Vandaag had hij dus zin in filosofia, een vak dat wij niet moeten volgen. Het leek ons ook zo onbeleefd om gewoon buiten te gaan (leg maar eens uit in het Italiaans!), dus bleven we maar een uurtje volharden. Ik moest zo mijn best doen om af en toe een woord te verstaan dat ik maar mijn Belgische cursus Latijn nam en die begon te studeren. Ik had zelfs geen last van een stem op de achtergrond, want ik begreep er echt niks van. Ik zag dat Lien chemie en fysica boven haalde. Tja, we houden ons ten minste nuttig en in stilte bezig!

In tegenstelling tot vandaag leren we de meeste dagen wel iets hoor. In de les Italiaans bijvoorbeeld (zelfde verhaal als storia en filosofia, soms heb ik dus eens Italiaans als ik Latijn verwacht). Die leerkracht praat heel duidelijk en schrijft regelmatig op het bord, waardoor ik de geschiedenis van de Italiaanse literatuur redelijk goed kan volgen! We lazen Chanson de Roland, oorspronkelijke in het het Franse l'oil, vertaald in het Italiaans.
(Het is eigenlijk niet de bedoeling dat ik deze lessen krijg. Voor Italiaans zou ik in het tweede jaar moeten zitten, maar die leerkracht is er nog niet. Voorlopig dus maar het derde.)

Gisteren hadden we trouwens onze eerste les godsdienst, gegeven door een Zuster. Doodlief is dat mens, maar ze krijgt de klas niet met het hoofd naar voren gedraaid, laat staan stil. Zij was een van de weinige leerkrachten die echt geinteresserd was in ons (misschien ook door mijn mooie religieuze naam) en even met ons praatte. De les was, vond ik, nog vrij interessant. Het ging over "La vita è un viaggio", pelgrimstochten en de Via Francigena.

Kaartje van de Via Francigena, die hier in de buurt passeert

Onze mentor Daniela, een schat van eens mens, is echt heel druk bezig om ons voor elk vak op het juiste niveau te krijgen. Voor Engels het vierde jaar, voor Italiaans het tweede, voor godsdienst het derde ... Ondertussen legt ze ook contact met de muziekschool van Castelnuovo zodat ik eindelijk nog eens piano kan spelen. En morgen geeft de oude directeur ons Italiaanse les op ons niveau! Alles lijkt op zijn pootjes terecht te komen.

Sinds gisteren weten we ook meer over het weekend met alle uitwisselingsstudenten in Italie. Dat wordt de 13de en 14de oktober in Rome, joepie!

Lucca

2011-09-22T16:32:00.003+02:00

Maandag namen we na school (om 13u dus) de trein naar Lucca, samen met de andere uitwisselingsstudenten van de school en hun gaststudenten. We waren dus met een serieus gezelschap: 11 man! (waaronder ocharme 1 jongen).
Een Italiaans station ziet er ietwat anders uit dan een Belgisch. Je koopt je ticket in een krantenwinkeltje annex bar en valideert het in een gele machine. Voor een retourtje Lucca waren we 7,60 euro kwijt. Lien en ik hadden erger verwacht!

De Italiaanse meisjes waren schitterend voorbereid. Al op de trein werden we gewaarschuwd als er een mooi landschap op komst was en vertelde Arianna de legende van de Ponte del Diavolo (Duivelsbrug) die we passeerden. Het verhaal gaat als volgt: de architect vreesde dat hij niet op tijd klaar zou zijn met de brug en sloot een pact met de Duivel. Die zou de brug in één nacht bouwen. In ruil wou de Duivel de ziel van de eerste persoon die de brug overstak. De architect ging akkoord en liet de volgende dag een hond als eerste de brug oversteken. De Duivel was woedend omdat hij werd beetgenomen en wierp zichzelf in het water van de Serchio. Dit was de laatste keer dat de Duivel gezien werd in deze buurt.

Ponte del Diavolo

In Lucca gingen we een pizza eten, maar hun stampizzeria was gesloten. Het werd dan maar Pizzeria Pelligrini. Aan het tafeltje naast ons zat een Vlaams koppel, dat in grappig Italiaans probeerde uit te leggen wat ze wilden. Lien en ik merkten het op en de Italianen vroegen zich meteen af hoe we wisten dat die uit België kwamen. Euh, de taal misschien?

Verder bezochten we het geboortehuis van Puccini (alleen Arianna en ik kenden Puccini, ik met dank aan mijn tandarts), Torre Guinigi (die met de bomen op), Duomo di San Martino, Piazza dell'Anfiteatro (dat rond plein), de San Michele kerk en natuurlijk de winkelstraat.

Als afsluiter deden we een mooie wandeling op de stadsomwallingen, waar ik voor de eerste keer sportieve Italianen zag. Wonen die dan allemaal samen in Lucca?

Beloning na de beklimming van de Torre Guinigi

Meer foto's: facebook

Pranzo di famiglia

2011-09-20T15:23:00.001+02:00

Soms zijn clichés gewoon waar. De Miracoli-reclame met de gelukkige familie en een eindeloos gevulde tafel: helemaal correct hier in Toscane.
De nicht van Lorenza en Rachele is net verhuisd en organiseerde een familielunch om haar huis in te wijden. De hele familie van mama's kant was present (zo'n twintig man). Het plan was om tegen halftwaalf vanuit Castelnuovo te vertrekken. Vijf vrouwen in huis, je weet wat dat wordt... En dan nog eens opgehouden door de buurvrouw ook! Tegen kwart over twaalf waren we aan het rijden. De tocht was een goeie 60 km, grotendeels dezelfde weg als we gedaan hadden met Paul vanuit Pisa (er is eigenlijk maar een weg om Castelnuovo te verlaten en die is toch wel twintig km lang), en ik mocht vooraan in de Scénic zitten zodat ik niet wagenziek werd. Mama reed mee met haar zus, omdat er in onze auto geen plaats is voor zes.

De nicht woont op het platteland, heel afgelegen, en de weg naar het huis is zoals de Groosmannekes hem kennen: een goeie twee km grind, vol hellingen en scherpe bochten. Luca bracht ons zonder kleerscheuren en hernia aan 10km/u naar onze afgelegen bestemming. Het huis is werkelijk prachtig: beetje vervallen, afgebladderde verf, maar wat een ruimte en wat een tuin voor Italiaanse normen! Volgens de familie is het een typisch Toscaans huis op het platteland.
We werden er heel hartelijk onthaald (twee kussen in plaats van drie!) en al meteen doorverwezen naar de tafel.

We ontmoetten de Nederlandse neef Alberto en zijn Mexicaanse vrouw en hun twee kindjes, Amadeo en Benicio (7 maand). Benicio veroverde al meteen de harten van alle tantes en werd net zoals Olivier en Louis hier indertijd doorgegeven van schoot naar schoot.

Benicio uit Rotterdam

en zijn broer Amadeo

We kregen als hapje toastjes met kaas en pomodori (die al meteen op mijn kleed belandden, mooi zo!), leverpaté (liet ik voorbijgaan), champignon met look en kruiden, en nog iets met vlees. Er was ook iets dat leek op rijst, met verschillende groenten, waar ik de mortadella mocht uitvissen.

Dan kwam er een Toscaanse soep, vegetarisch, wat eigenlijk een soort hutsepot bleek te zijn. Waarom ze het soep noemen is mij niet meteen duidelijk want het was toch eerder een vaste substantie. De meisjes trokken er hun neus voor op, maar ik vond het heel lekker! We leerden de Italianen ook meteen het woord 'hutsepot' uitspreken.

Toscaanse 'soep'

Dan kwam er pasta: het enige zonder vlees was de kinderpasta, dus was die voor mij. Solo pomodori :)

Bij de volgende gang, het vlees, kregen we een serieuze regenbui over ons heen. We haastten ons naar binnen, in een soort van stal. Stal klinkt vies en ongezellig, maar dat viel best mee.

Er werd ons ook nog pollo geprensenteerd, maar iedereen zat al zo vol dat er toch een stuk of vier gebraden kipjes bleven liggen.

Mama Stefania met Rachele en Lorenza

Lorenza en Gulia

Na al dit eten dat in sneltempo aangevoerd werd, was er nu tijd voor een minuutje rust. We praatten wat met de mensen die we begrepen (staat gelijk aan: de Nederlander, nicht Gulia en de zus van mama Stefania die heel traag en duidelijk kan spreken).

Tijd voor het dessert: ongeveer iedere vrouw uit de familie had taart gebakken. Verplicht proef je dus ook (kleine) stukjes van torta di mele, di figo, myrtille en tiramisu. De tiramisu was Gulia's verdienste en ze kreeg er ook een groot applaus voor!

Kleine tip: als ze je een drankje voorschotelen, ruik er dan eerst aan. Ze staken ons iets in de handen dat meer rook naar ontsmettingsmiddel dan naar iets drinkbaars.

Geloof het of niet, na dit alles reden we naar het dorp voor een gelato. Ik was niet van plan om nog iets te eten, maar iedereen nam iets en dat aardbei-ijs keek mij zo mooi aan...

Sommigen bleven nog voor het avondmaal, maar dat zagen wij niet zitten: onze maagjes waren nog overvol, het grindpad naar huis zou donker zijn en de volgende ochtend moesten we naar school.

Thuis namen we uiteindelijk enkel nog een tasje thee en een koekje.

Conclusie: op een Italiaanse familielunch eet je genoeg voor drie dagen. Al waarschuwt Rachele: bij oma en opa eet je voor een week!

Eerste schooldag

2011-09-18T10:19:00.003+02:00

Lien en ik stonden gisteren op met kriebels in onze buikjes: eerste dag naar school! De lessen starten om acht uur en normaal gaan de meisjes te voet en vertrekken ze rond twintig voor. Voor onze eerste keer bracht papa Luca ons echter met de auto.

Rond de school heerste er een heel andere drukte dan in België: auto's reden af en aan, jongens en meisjes stapten uit en repten zich in het ochtendzonnetje naar de lokalen. ('s Ochtends is het hier wel nog niet zó warm, je hebt zeker een truitje nodig)

Het uurrooster voor vandaag bestond uit: Inglese 3B, Latino 3B, Storia 3B, Studio Individuale, Fisica 3B.

Lorenza en Rachele toonden in een sneltempo de lokalen waar we vandaag moesten zijn, legden uit dat we voor het uurtje Studio Individuale op het secretariaat de sleutel van de bibliotheek moesten gaan vragen (chiavi della biblioteca, of zoiets) en dropten ons dan bij onze klasgenootjes. Zelf volgen ze les in het vierde jaar, maar dat zou voor ons te moeilijk zijn. Voor Italiaans zitten we zelfs nog in het tweede jaar, omdat die minder literatuur zien.

Het eerste uur Engels, een vol uur en geen vijftig minuten zoals bij ons, zorgde meteen voor gefronste wenkbrauwen. Is dit een leerkracht Engels? In haar uitspraak is alvast weinig Engels te bekennen. (movements klinkt als mooooveeements) Ze was erg geïnteresseerd in ons en we mochten onszelf in het Engels presenteren voor de klas. Mijn naam vormde daarbij natuurlijk een groot probleem, maar zij bedacht een Italiaanse variant: Eulalia. De klas mocht (of moest) ons allebei drie vragen stellen. Veel interessantere dingen dan 'Have you been in Italy before?' kwam er niet uit.

Voorts deden ze nog een herhaling van de leerstof van vorig jaar: de verschillende tijden, comparatief en superlatief en persoonlijke voornaamwoorden. Allemaal héél erg basis, maar zelfs dat lukte nog niet schitterend.

Het tweede uur ging ik alleen naar Latijn, terwijl Lien studio individuale had. De leerkracht, een lieve mamma, lachte mij al in de gang vriendelijk toe en begon honderduit te praten, in het Italiaans natuurlijk. 'Inglese? No.' Ze kan en verstaat dus echt geen woord Engels.

Eerst liet ze mij wat vertellen over hoe de lessen Latijn verlopen in België en wat mijn verwachtingen waren. Ik zei dat ik dacht dat het heel moeilijk zou zijn, maar ze sprak me tegen. 'De leerlingen hier bakken er niet veel van.'

Van de les zelf begreep ik verbazend veel. Zo goed als alle termen komen overeen (plusquamperfectum=piu che perfetto, conjunctief=congiuntivo) en ik pende ijverig de bordschema's mee over. Het meisje naast mij was heel erg vriendelijk en toonde regelmatig haar schrift als ik iets op het bord niet goed kon lezen.Toen een jongen nogal lang twijfelde over zijn antwoord, stak ik mijn hand op en verbaasde de hele klas met mijn juiste antwoord 'congiuntivo perfetto'. De leerkracht werd euforisch!

Lien kwam er weer bij voor de les Storia, geschiedenis. Dat was andere koek. Terwijl ik de dame van het vorig uur nog zo goed begreep, verstonden we allebei helemaal niets van het gebrabbel van deze meneer. Hij ratelde en ratelde zonder stoppen en zonder interactie met de klas over iets wat volgens het handboek dus de middeleeuwen zou moeten zijn. Een keer stopte hij en keek hij ons aan met de woorden 'Capisce?'. Mijn handgebaar maakte duidelijk dat het maar half en half was, hij knikte medelevend en ratelde weer verder. Bij de passage over belangrijke steden haalde hij Gent aan en dat begrepen we. We knikten enthousiast en hij leek erg tevreden.

Tijdens het uur Studio Individuale was Paul Verstraete op school. We werden samen met hem door de directeur verwelkomd, met Daniela en Tina als tolken. De directeur spreekt namelijk, je raadt het al, geen woord Engels. Na een heel erg bondig gesprekje (twee minuten zal al veel zijn), kregen we een tasje met informatie over de streek en werden we uitgenodigd voor een mini-receptie. Een glaasje water deed deugd, en ook de kleine gebakjes van de pasticceria waar Rachele de dag ervoor was geweest smaakten. Er waren nog stukjes pizza en focaccia ook, maar dat kon mijn maagje om 11u nog niet aan.

Iedereen nam afscheid en Lien en ik bleven achter in de bibliotheek. Daar hebben we twee laptops tot onze beschikking om voor school te werken. Helaas qwerty-toetsenbord, dus de volgende keer neem ik mijn eigen laptop mee. Werken voor school vatten we op als schrijven voor ons blog en Facebook en de Standaard bekijken. We moeten toch op de hoogte zijn?

Na dit uur, om twaalf uur dus, hadden de meeste leerlingen al gedaan met school. Wij hadden nog een uurtje fysica van een kortgerokte jongedame met lang zwart haar en blauwe ogen. Toen ze hoorde dat we van België waren, zei ze dat ze een vriendin had die in Watervliet (als ik het goed verstaan heb) woont, omdat haar vriend daar een bedrijf heeft. Mijn ogen vielen open, wat een toeval.

Tegen dit uur was de klas een zweterig, stinkend hol geworden. De hele voormiddag in hetzelfde lokaal, zonder een raam open te zetten, ieuw! Gelukkig rook Martina de stank ook en zette ze de ruit open.

Dit lijkt het eerste jaar fysica te zijn voor 3B. Het was een algeme inleiding in de fysica, met grootheden en eenheden, beetje saai dus voor ons.

Na de les kwam Luca ons opnieuw ophalen. Het rare is dat bijna iedereen hier wordt opgehaald (of met een brommertje rijdt)! De ouders werken namelijk ook slechts halve dagen, en hebben dus tijd om hun kinderen te komen halen.

Luca zorgde voor een lekker middagmaal: pasta dal forno (bestaat uit spirelli in de oven met bechamelsaus en pomodori, molto bene!) en de meisjes begonnen vlijtig aan hun huiswerk.

Tegen vijf uur spraken we af met een vriendin Barbara en deden we een wandelingetje. We haalden een Estathé pesca en plaatsten ons zoals echt hangjongeren op de piazza onder een boompje. Daar liepen constant vrienden van hen voorbij, die af en toe eens stopten en een praatje kwamen doen. Samen met Barbara gingen we ook nog langs bij haar tante en kleine broertje in een park waar een verjaardagsfeestje bezig was.

Toen we thuiskwamen hebben we wat tv gekeken (ze hebben satelliet en kunnen kiezen tussen de originele, Engelse versie of de gedubde Italiaanse versie) en bracht mama ons stukjes Parmigiano. Als avondmaal maakte mama Stefania voor mij uova fritte met focaccia en sformato van ik denk erwten uit grootmoeders tuin. Sformato is nogal moeilijk om uit te leggen, maar het is in ieder geval geen flan zoals google translate zegt. Ik zat eigenlijk al vol maar ik vond het zo lekker dat ik toch een stukje nam.

Na het avondmaal maakten de meisjes zich klaar om uit te gaan. Lien en ik waren te moe om mee te gaan en keken thuis een film: come l'acqua per gli elefanti (Water for Elephants, Italiaans gesproken met Engelse ondertiteling). Naar goede gewoonte viel ik natuurlijk in slaap, maar ook papa Luca kwam deze ochtend vragen hoe de film afliep omdat zijn ogen toegevallen waren.

Vandaag gaan we, als het niet regent, naar een familiefeest. Er is binnen namelijk niet veel plaats dus moeten we buiten eten, wat niet gaat bij slecht weer. Momenteel ziet het er goed uit. De familie uit Nederland zal er ook zijn, dus zullen we sowieso wel iemand hebben om tegen te praten :)

Verkenning van Castelnuovo

2011-09-17T15:23:00.001+02:00

Ik hou het vooral bij foto's, die zeggen genoeg

Ons appartement is in het gele gebouw, op de bovenste verdieping, met een klein terrasje om de was te laten drogen

Lorenza

Raggazi in het centrum

de grote kerk

piazza

Rachele gaat iets halen om te eten (en een Estathé, heel lekker!)

Bambini in het park

een van de drie 'mini-churches'

Arrivederci!

Arrivo

2011-09-17T14:41:00.003+02:00

Vertrekken om drie uur 's nachts werd uiteindelijk aan het rijden zijn om vier uur. Al meteen mijn ontbijtje en flesje water vergeten, goed begonnen! Gelukkig konden we onderweg goed doorrijden (iets te goed aan het station van Eeklo) en arriveerden we ruim op tijd in Beauvais. Mijn eerste keer op de luchthaven, spannend! Bij de weegschaal van de check-in brak het zweet mij toch uit: 1 kilo te veel is 20 euro bijbetalen... Als een volleerde reizigster zwierde ik mijn valiezen op de weegschaal, die eerst 14 en bij de tweede 19 kilo aangaf. Perfect dus met een maximum van 15 en 20. Zuchtje van verlichting!

Bij de controle van de handbagage werd ik meteen al kwaad bekeken. Ik had niet gezien op de bordjes dat je je laptop uit je tas moest halen en in een bakje moest leggen... Een geluk dat ze de schaar in mijn pennenzak niet ontdekt hebben!

Bij het instappen in het vliegtuig vond ik alles heel grappig en spannend, maar dat veranderde toen we opstegen. Lien zei dat het eenzelfde gevoel was als in een achtbaan. Jammer dat ik nog nooit in een pretpark ben geweest... Wist ik veel dat dat vliegtuig zooo snel zou rijden. Van de prachtige uitzichten heb ik weinig gezien (ook de blijkbaar prachtige haven van Livorno niet), want ik was zo goed als de hele reis zo misselijk dat ik me maar op een punt kon concentreren: de zetel twee rijen voor mij.

Bij het uitstappen in Pisa slaakte ik mijn tweede zucht van de dag: zo warm! Kousenbroek en jas gingen al snel uit in het toilet van de luchthaven en ik haalde mij snel een flesje water uit een automaat. Tegen dan waren de enige valiezen die nog over de band rolden de onze. Beetje overbodig dus, dat rood lintje dat ik had aangebracht om ze snel te kunnen herkennen.
Met een pendelbusje reden we naar de autoverhuurcentrale. Toen Paul met zijn huurauto, een 'middenklasse' rood Alfa Romeootje, zag zelfs ik met mijn weinig ruimtelijk inzicht dat al die valiezen daar nooit zouden inpassen. Gelukkig is Paul de man van het stapelen en kreeg hij de meeste valiezen in de koffer (tot het dak gestapeld) en de overige twee plus mijn handbage op de passagierszetel. Toch enkele probleempjes: achteruitkijkspiegel niet zichtbaar, rechter zijspiegel niet zichtbaar, achterbank: volledig naar voren geschoven en naar voren gekanteld. Resultaat: Lien, ik en Paul zijn vriendin op de achterbank, met onze knieën tegen de zetels, lekker knus bij elkaar bij 30°C! Feestje!
Gelukkig was het maar een negentig kilometer... :)

De auto. Een foto van Lien want mijn camera lag ergens, ja, daar helemaal vanonder

We reden richting onze school in Castelnuovo, waar onze mentor Daniela ons zou opwachten. Helaas vonden we die school toch precies niet in de Via XX Settembre. Bleek dat we in de Via XX Aprile moesten zijn...
Onze mentor Daniela kwam ons tegemoet gereden en begroette ons hartelijk in het midden van de straat. Lien en ik konden alleen maar denken: pas op voor die auto's!

We bezochten de school en kregen te horen dat er de volgende dag al meteen les was (zaterdag, daar hadden we niet op gerekend!) en kregen ons aangepast uurrooster. Na enkele minuten kwamen ook Rachele en Lorenza aan met hun papa en werden onze valiezen van de Alfa Romeo naar een iets meer gepaste Renault (ik denk Scénic) versluisd. Het was maar enkele minuutjes rijden naar huis, zeiden ze.
Maar hoho als je je nu een Belgische versie van een dorp had voorgesteld. De weg draait en keert, liefst met een helling van meer dan 45° en leuke haarspeldbochtjes. Gelukkig is papa Luca een heel erg goede chauffeur (zoals de meesten hier!) en bracht hij ons veilig en op een rustige manier naar het huis.

Zoals de traditie van de Groosmannekes voorschrijft als het om grote, zware valiezen gaat, woont mijn familie natuurlijk op de bovenste verdieping. Papa Luca toonde al meteen zijn spieren door mijn twee valiezen in een keer naar boven te dragen. Onderweg passeerden we de bomma van een verdiep lager. Ze stond naar ons te schreeuwen (Italianen praten graag luid maar dit was overduidelijk aggressief schreeuwen) en uitgebreid te gesticuleren. Er 'scheelt' iets met haar volgens de meisjes. "She's mad."
Haar echtgenoot is een aantal jaar geleden overleden en nu denkt ze dat alle vrouwen die ze tegenkomt in het gebouw zijn minnaressen zijn, die ze dus uitmaakt voor alles wat niet mooi is.
Ze schreeuwt trouwens niet alleen tegen mensen die voorbij komen, ook tegen zichzelf kan ze goed tekeer gaan. Momenteel is ze weer bezig...

We wisten Lorenza en Rachele in een appartement wonen en dus had ik het mij erger voorgesteld dan het bleek te zijn. Eigenlijk is het nog best ruim, met een vernieuwde badkamer in ons deel. De mama en papa slapen en douchen in de studio hier net naast. De deuren staan dan ook meestal open zodat iedereen vlot van hot naar her kan lopen.

Het appartement is heel schattig ingericht, net een vakantiehuisje (inclusief afdruiprek in de kast) en op onze bedden lag een heel arsenaal aan knuffeltjes klaar. Lien en ik pakten meteen uit, aten wat spaghetti en daarna gingen we op verkenning door Castelnuovo.

Uitpakken in ons roze kamertje

Raymonds Italianen

2011-09-12T20:28:00.000+02:00

Italianen
Blondjes blijven zij niet af
Onnozel fluiten, Italianen zijn te maf

Italianen
Aan honderd blablabla per uur
Schone schoenen, zeer veel stijl
Maar geen caruur

Italianen - Raymond van het Groenewoud

Ik ben gewaarschuwd! (Met dank aan nonkel Luc)

Uitzending AVS

2011-09-10T08:59:00.001+02:00

Gisteren was een drukke dag op IPM-vlak. Zoals afgesproken was er om 18u de laatste vergadering en ging ik met mama en papa inkopen doen voor mijn afscheidsdrink. Totaal onverwacht echter spotten we rond de middag camera's in de schoolgangen. ("Oh nee, 't is van AVS!")

De camera's bleken wel degelijk voor ons bedoeld te zijn (wat valt er anders eigenlijk nog te beleven op de Dullaert). Na het tweede uur kwam ik Lien in paniek tegen in de gang: "Ze komen in uw klas filmen en ge moet doen alsof ge het niet ziet, maar met een camera tien centimeter voor uw hoofd is dat wel niet gemakkelijk he!"
In mijn klas kwam Luk Dewulf inderdaad ook een aantal beeldjes schieten. Ik legde een kort interview af en was héél erg gerustgesteld toen ik zag dat ze mijn Italiaanse zin niet in de uitzending hebben gebruikt. Aan die uitspraak valt toch nog wat te werken!

't Kopke in de krant!

2011-09-05T18:10:00.002+02:00

Net die éne keer dat ik te laat beneden ben om op mijn gemak de krant te kunnen doorbladeren, is natuurlijk het eerste wat ik hoor als ik op school kom: "Jawadde, mee 't kopke in de krant!".

Mooi toch! (We laten het fronsen van mijn wenkbrauwen bij sommige passages maar achterwege)

Persberichten op één september

2011-09-02T19:59:00.000+02:00

Eén september betekende ook voor mij weer de eerste dag in Ten Doorn. Tot ik vertrek woon ik namelijk nog alle lessen bij, om de leerkrachten te leren kennen en praktische afspraken te maken (waar nog weinig van in huis is gekomen aangezien de meeste leerkrachten niet op de hoogte waren van ons vertrek!). En natuurlijk is de leerstof die ik nu nog kan meepikken handig meegenomen.

Toch blijven we ook bezig met het project. Deze week werd ons gevraagd om in één zin onze verwachtingen te omschrijven, wat gebruikt zou worden in het persbericht. Mijn vurige gebeden voor een kwaliteitskrant zijn helaas niet verhoord, we verschijnen in Het Nieuwsblad en Het Laatste Nieuws... Gelukkig zijn we wel te vinden in een artikel op de zéér kwaliteitsvolle website van de school!

Finalmente!

2011-08-24T10:57:00.000+02:00

De vertrekdatum staat vast! Vrijdag 16 september om 8u35 neem ik samen met Lien en onze contactleerkracht het vliegtuig op de luchthaven van Beauvais. Bestemming: Pisa. Vanuit Pisa zetten we onze tocht verder met een huurauto om rond de middag in Castelnuovo te arriveren.

2011-08-24T10:51:00.002+02:00

Wie zijn ze? Wat doen ze? En vooral, wat drijft hen?

2011-08-10T14:22:00.001+02:00

De meest gestelde vraag de afgelopen maanden moet toch wel zijn: "Waarom?" We probeerden er een antwoord op te geven tijdens het sollicitatiegesprek, vertelden leerkrachten meer over het project en over het nut ervan en vertelden het hele verhaal en onze motivatie tot vervelens toe (eigenlijk verveelde het helemaal niet, maar nam de spanning net toe elke keer ik het vertelde) aan vrienden en familie. Na al die keren verval je nogal makkelijk in de clichés. Want je doet het toch echt om je persoonlijkheid te verruimen? Om nieuwe culturen te leren kennen en die oogkleppen af te nemen? Buiten de landsgrenzen denken ís toch echt belangrijk tegenwoordig?

Gelukkig werd er op 27 juni een pre-departure training georganiseerd voor alle Vlaamse IPM-studenten. Afspraak in jeugdherberg De Blauwput in Leuven met AFS-medewerkers Helga Schepers en Bert Vercamer en Isabel Laenen van Epos. Zoals Linde en ik kunnen bevestigen is deze jeugdherberg een ideaal afspreekpunt. Zo dicht bij het station dat we er zelfs achteloos voorbij liepen. ("Dat kan hier toch nog niet zijn! Dat is een meter buiten het station en volgens de routebeschrijving moeten we de berg opstappen!")

De training was zeer gevarieerd opgesteld, wat zeker te danken is aan de ervaring van de AFS'ers. Zij gingen in op wat voor ons écht belangrijk was. Er werd productief gewerkt en onze vragen werden efficiënt beantwoord. Wat een verademing!

Het programma behandelde praktische zaken, zoals de verzekering en het financiële, maar had ook oog voor de gevoelens die komen kijken bij zo'n uitwisseling. We werkten rond heimwee, communicatie en culturen. Ook leerden we onszelf op een interessante manier voorstellen, zodat het zelfs de dertigste keer voor jezelf niet gaat vervelen.

Tijdens de pauzes, zalig in het zonnetje in de binnentuin, bleef het gesprek rustig verder kabbelen. Zo ontdekte ik dat Charlotte ook piano speelt en dit jaar haar eindexamen doet. De stress van haar pianoleerkracht kwam mij heel bekend voor! (Veel succes met de Dodenmars, Charlotte!)
AFS benadrukte hoe belangrijk deze 'lotgenoten' kunnen zijn als we het moeilijk hebben. Zij kunnen ons wijzen op het positieve en zullen niet -zoals sommige mama's- meteen zeggen dat we maar beter naar huis kunnen komen. Want laat ons duidelijk zijn: dat is geen deel van het plan!

Wie zijn nu deze lotgenoten?

Brecht en Evert, Diest - Varde (Denemarken)
Charlotte en Dora, Poperinge - Aubenas (Frankrijk)
Rob, Pieter en Walat, Leuven - Saint-Gildas-des-Bois (Frankrijk)
Maxim en Silke, Eeklo - Bari (Italië)
Sigrid, Eeklo - Alicante (Spanje)
Emke en Linde, Eeklo - Baza (Spanje)
Lien en ikzelf, Eeklo - Castelnuovo di Garfagnana (Italië)

Mede mogelijk gemaakt door: Comenius Individual Pupil Mobility

2011-08-09T20:53:00.004+02:00

"Ik ga op Comenius" is de makkelijke, veel gebruikte manier om uit te leggen wat ik nu eigenlijk van plan ben. Helemaal juist is het echter niet.

Onze Individual Pupil Mobility (IPM voor de handigheid) maakt deel uit van het Comeniusplan, gesubsidieerd door Epos. Datzelfde Epos is de drijvende kracht achter zowel de Erasmusprojecten voor het hoger onderwijs als het Leonardo da Vinciprogramma.

Wat zijn nu de verschillen met de klassieke Comeniusuitwisseling?

De verblijfperiode is langer. Je bent 3 tot 10 maanden in het buitenland, terwijl het bij Comenius vaak maar over enkele dagen of weken gaat.
IPM is individueler gericht. Bij Comenius ga je met een hele klas of op zijn minst in groepjes naar een gastschool, terwijl bij IPM de nadruk ligt op zelfstandigheid.
Scholen kunnen in het IPM-project enkel uitwisselen met buitenlandse scholen waarmee ze al eerder contact hebben gehad. Die vorige contacten bestaan meestal uit Comeniusuitwisselingen.
Zo konden wij van Ten Doorn enkel naar Italië (2 scholen) en Spanje (2 scholen).
IPM is nieuw. Tijdens het schooljaar 2007-2008 liep er een proefproject, maar dit jaar is de eerste officiële uitwisseling. Uit Vlaanderen nemen 14 leerlingen deel.

Meer informatie (wel ja, zeg maar álle informatie) vind je in deze Engelstalige gids, Guide to Comenius Individual Pupil Mobility.
Ik stem alvast voor een nieuwe, uitspreekbare naam voor het project!

De aanloop

2011-08-08T19:28:00.001+02:00

Wat begon als een spannende gedachte komt nu wel heel dichtbij: drie maanden les volgen in het buitenland!
Ik overleefde een sollicitatiemail en -gesprek (met plotselinge overschakeling naar het Engels, als taalvaardigheidstest), ik oefende heel wat geduld uit, vulde een stapel papieren in, oefende geduld uit, wachtte vol spanning, liet papieren invullen door dokters ("ja, vaccinaties ...") en ouders ("het karakter van ons dochter beschrijven?") , oefende -juist, ja- geduld uit en werd uiteindelijk geselecteerd!
Het werd Italië.

Ik ontving het nieuws met een beetje ontgoocheling. Ik had namelijk net een jaar Spaans gevolgd en hoopte daarom stiekem toch op een uitwisseling met Spanje. Maar mijn ontgoocheling verdween als sneeuw voor de zon toen ik terugdacht aan het Italië dat we al bezochten in 2006 en 2010. Wat een lekker eten daar! En lieve mensen! En eigenlijk, die taal, misschien zelfs mooier dan Spaans?